مصنّف عليه الرّحمة در متن فرمود : [ مع امكان الاجتماع فى الغيبة ] و مقصودش از اين عبارت آنست كه اگر در زمان غيبت امام عليه السّلام اجتماع بر امام عادلى ممكن شد جمعه منعقد مىشود ، پس اين عبارت تنها نظر به زمان غيبت دارد و متعرّض زمان حضور نيست چه آنكه در زمان حضور اساسا رعايت اينشرط مهمل مىماند و تمامى نماز جمعه‌هائى كه خوانده مىشد به امامت فسّاق و ائمّه جور صورت مىگرفت فلذا در كتب سير مىبينيم با اين كه حضرات معصومين عليهم السّلام آنقدر كه سعى در حضور جمعات داشتند و محافظت بر شركت در آن مىنمودند معذلك بعد از مراجعت نماز ظهر خود را مىخواندند و به جمعه خوانده شده اكتفاء نمىفرمودند و همين سيره از اين ذوات مقدّسه سبب شده كه بعضى از فقهاء توهّم كنند كه چون امامت جمعه را غير معصوم به عهده داشته نماز مشروع نبوده فلذا به آن نماز اكتفاء نمىشد و به عبارت ديگر از اين سيره كشف كردند كه اقامه جمعه از مناصب خاصّه ايشان است و چون تصرّف در حقّ ايشان بدون رضايت و اذن صورت گيرد لغو و غير مجزى است ، لاجرم در زمان غيبت به لحاظ عدم احراز اذن بر جواز اقامه آن غير مجزى مىباشد . قوله : و غيره بامكان الاجتماع : ضمير در [ غيره ] بمصنّف ( ره ) راجعست . قوله : يريد به الاجتماع الخ : ضمير در [ به ] به تعبير راجع است . قوله : لانّ ذلك لم يتّفق : مشاراليه [ ذلك ] اجتماع بر امام عادل عليه السّلام مىباشد .